Stress ஏன் எப்படி எதனால் வருகின்றது? – My Bigg Boss_Solomate – Day 03

வாழ்க்கையில எல்லோருக்கும் இருக்கின்ற பெரிய பிரச்சினை மனா அழுத்தம். அதிலும் இப்போது கொரோன காலத்தில பலரும் வீட்டிலேயே இருப்பதால், அதீத பிரச்சினையாகிவிட்டது. ஏன் இன்று மனா அழுத்தம் பற்றிக் கதைக்கின்றேன் என்றால்? நேற்றைய தினம் ஒரு மோசமான தினமாக அமைந்தது என்னுடைய எல்லா புள்ளிகையும் இழந்துவிட்டேன். மற்றும் என்னுடைய நண்பர் சந்தித்தேன் அவரின், அவரின் மனா அழுத்தத்தைக் கேட்டேன். அதனால்த் தான் இன்று மனா அழுத்ததை பற்றி முழுமையாகப் பார்ப்போம் வாருங்கள் முதில் இருந்து ஆரம்பிப்போம்.

இன்று காலை 6:30 க்கு எழுந்து ஜாகிங் போனேன் இன்று சற்று மெதுவாக உடல் முழுவது நோக ஆரம்பித்தது. இன்றைய நாள் முழுவது இரவு நித்திரைக்குப் போகும் வரை அந்த வலி இருந்தது. ஜாகிங் முடிய சாப்பிட்டு, எழுத்தாளர் சங்க புத்தக வெளியீட்டிற்கான Notice தயார் செய்து 10:30க்கு Dortmund வெளிக்கிட்டேன். 12:30 க்கு Meeting ஒரு மணித்தியாலம் முதல் சென்றால் பார்க்கிங் இடத்தில் வீடியோ செய்யலாம் என்று சென்று எல்லாம் வெற்றி ஆனால் அதன் பின் தான் அந்த தினத்தின் முக்கிய கடினம் ஆரம்பமானது.

வேலை செய்யும் இடத்தில் ஒரு நண்பரைச் சந்தித்தேன், அவர் மிகவும் சோகமாக இருந்தார், காரணம் அவருடைய Team அவரை ஏமாற்றி வேறு கொம்பனியில் சென்று சேர்ந்துவிட்டது. அதனால் மிகுந்த சோகத்தில் இருந்தார் அவரைக்கு கூடிக் கொண்டு கீழே கடைக்குச் சென்றேன் ஒரு சின்ன மாற்றமாக இருக்கும் என்று. ஆனால் தொருவில் நடந்து செல்லும் போது அவரின் பழைய Team உறுப்பினர்கள் இன்னும் 4 புதிய உறுப்பினர்களுடன் எதிரிலேயே கண்டும் காணாததை போல நடந்து செல்ல, அந்த நண்பர் உடைந்து போனார், சோகத்தில் மனா அழுத்தத்தில் இருந்தார். அதனால் நான் மனா அழுத்ததை பற்றி கொஞ்சம் தெடிக் கற்றுக் கொண்டேன். மனம் என்றால் என்ன? மனா அழுத்தம் எதனால் ஏற்படுகின்றது வாருங்கள் விரிவாக்கப் பார்ப்போம்.

மனம் என்பது மிக இலகுவான விடையம் பலருக்குப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை நான் சொல்லுகின்றேன் நீங்கள் ஒருமுறை கவனமாகப் பாருங்கள் இலகுவாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்.
எம்முடைய உடலில் உறுப்புக்கள் உள்ளன அதை இயக்குவது மூளை. மூளை ஒரு கடடலையை கொடுக்கும் அதன் படி செயல்படும் உறுப்பின் விளைவு என்ன என்பதை மூளை சேமித்து வைக்கும். உதாரணத்திற்கு சிறுவர்களாக இருக்கும் போது நாம எல்லோரும் ஓடி ஓடி நடப்போம் கீழே விழுவோம் எழுந்திக்கொள்வோம் ஆகவே காயம் வரும் வலி வரும் இதெல்லாம் மூளை சேமித்து வைக்கும் இடம் தான் மனது. ஒரு குறிப்பிடட காலத்தின் பின் மூளை சுயமாகச் சிந்திப்பதை குறைத்துக்கொண்டு வரும். மனது தான் வேலைசெய்யும். ஏன் என்றால் மூளை வேலை செய்தால் அது கடடளைகளைக் கொடுக்கும் அதன் பின் அதன் விளைவை சேமிக்கும், சேமித்து வரும் விடையை வைத்து எது நல்லம் எது கூடாது என்று பிரித்துப் பார்க்கும்.இது ஒரு பெரிய கடினமான வேலை ஆகவே அதை இலக்கு படுத்த ஏற்கனவே உள்ள அனுபவத்தை வைத்து மனது தான் முடிவுகளை எடுக்கும் சிந்திக்காமல் கட்டளைகளை இடும். உடல் இயங்கும். இதற்க்கு ஆதாரம் நீங்கள் வாகனம் ஓடும் போது ஆரம்பத்தில், எது எங்கே இருக்கு எப்படி ஓடணுமெப்படிப் பார்க்கோணுமென்று ஜோசிச்சு ஜோசிச்சு செய்வீர்கள் ஆனால் ஒரு குறிப்பிடட காலத்தில் எல்லாம் தன்பாட்டில் நடக்கும் எதையும் சிந்திக்க மாடதீர்கள். அதுதான் மனது செய்யும் வேலை. இப்போது மனா அழுத்தம் எப்படி வரும் என்றால். மனதில் பல விடையங்களை சேர்த்துவைத்து ஒரே நேரத்தில் அனைத்தையும் செய்யச் சொன்னால். மனது வேகவேகமாக கடடளைகளை உடலிற்கு அனுப்பும். அப்போது மூளை சோம்பலாக உள்ள மூளை மீண்டு சிந்திக்க ஆரம்பிக்கும். அது ஒவ்வுறு செயலையும் செய்யாதே செய்யாதே என்று கட்டுப் படுத்து. காரணம் மூளைக்கு ஒரு செயலின் பயன் கிடைத்தால்த் தான் அடுத்தத்தைச் செய்யும். அந்த வேளை, உடல் அங்கங்கள், நடுக்கத்தை காணும், வாய் குளறும், உடல் முழுமையாக இயங்காமல்க் கூடப் போகலாம்.

இதைத் தான் மனா அழுத்தம் என்று சொல்வார்கள். இப்போது இந்த மனா அழுத்தத்தை எப்படி சரிசெய்யலாம் என்றால், பல வழிகள் உண்டு, இலகுவாங்கத்து விரைவான சில வழிமுறைகளைத் தருகின்றேன், பாருங்கள். முதலில் கதைக்கணும், யாரோடாவது கதைக்கலாம், அல்லது தனியாக உங்களோடு நீங்கள் வாய்விட்டு கதைக்கலாம். என் என்றால் கதைக்கும் பொது மூச்சு சீராகும், வாய் இயங்கும் தோல் இயங்கும் காத்து கேக்கும், கண் தசைகள் இயங்கும், இதனால் உடல் மீண்டும் சமநிலைக்கு திரும்புகின்றது. அல்லது சத்தமாக சிரிக்கலாம், சிரித்தால் இப்பொது அதே செயல் நடைபெரும். இது தான் உடனடியாக மனா அழுத்தத்திக் குறைக்கும் வழிமுறை.

அதன் பின் தமிழ் கடையில் பொருட்கள் வாங்கிவிட்டு, வானம் படத்தின் டப்பிங் செய்யச் சென்றான் என்னுடைய மனம் ஒருநிலையிலேயே இல்லை, என்னுடைய வேலை, நேர பற்றாக்குறை, நானும் தனியாகத் தான் வேலை செய்கின்றேன், எனக்கு நல்ல Team வேண்டும் ஆனால் நல்ல மனிதர்களை எப்படி Team இல் இணைப்பது என்று மனது அலை பாய்ந்துகொண்டே இருந்தது. அப்படியே ஒரு 19:35 போல டப்பிங்கை முடித்து வீடிற்கு 20:45 சென்றடைந்தேன். அதன் பின் தான் வீடியோ எடிட்டிங்கே செய்தேன் 23:40 வரை YouTube விடியோவுடன் இருதேன் ஒரு கட்டிடத்தில் வீடியோ செய்வதை விட்டுவிடுவோம் என்று தோணியது, அதனால் இன்று எனக்கு 00 புள்ளிகள். நான் இன்றைய நாளைப் பெரிய தோல்வி நாளாகப் பார்க்கின்றேன். நான் துவண்டு போகவில்லை, மீண்டும் ஆரம்பிப்பேன் என்ற நம்பிக்கையில் நித்திரைக்குச் சென்றேன்.

How My Re Entry? – My Bigg Boss_Solomate – நான் ஏன் மீண்டும் வந்தேன்?

என்னடா தனுஷ் போட்டோ போட்டிருக்கு என்று பார்த்தல்! என்னுடைய இன்றைய Youtuber என்ற இந்த நிலைக்கு இன்னுமொரு காரணம் நடிகர் தனுஷ். ஆகவே அவருக்கு நன்றி சொல்லவில்லை என்றால் எப்படி? அது எப்படி நடந்தது? Yes சொல்லுறன் வாங்கோ முதலில் இருந்து பார்ப்போம்.

இன்று என்னுடைய Task காலை 6:00 மணிக்கு எழுந்து கொள்ளவேண்டும் என்பது. ஏனெறால் நேற்று காலை 6:00 மணிக்கு எழுந்து காத்திருந்து 6:30 அலாரம் அடிக்க எழுந்ததை போலிருக்காமல் 6:00 மணிக்கு எழுந்தால் 6:00 மணிக்கே உடனடியாக கட்டிலை விட்டு இறங்கி, காலையை சிறப்பிக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஆனால் இன்று நான் 5:00 மணிக்கே முழித்துவிட்டேன். இருந்தாலும் காத்திருந்து 6:00 மணிக்கு எழுந்து ஜாகிங் சென்று வீடு வந்து தாடியை ஒரு சும்மா வித்தியாசமாக வெட்டியதன் பின் சாப்பிட்டிட்டு வேலைக்கு இறங்கிட்டன். இப்ப கார்ல ஒரு மணிநேர ஓட்டம். இதில இரண்டு தனுஷாப் பற்றி சொல்லுறன். அதுக்கு முன் இன்றைய ஜாகிங் பெரிதாக களைப்பு ஒன்று இல்லை. கொஞ்சம் பழகிட்டு என்று என்று நினைக்கின்றேன், ஆறு நிமிடத்தில் நானும் ஓடிவந்துவிட்டேன்.

தனுஷ் தான் என்னுடைய இன்றைய இத்தனை ஆயிரம் லட்சம் Subscribers இருப்பதற்குக் காரணம். ஆரம்பத்தில் நான் Sabscribersக்கு தேடித் தேடி ஒவ்வொருவராக Subscribe வைக்கக் கஸ்டப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கும் போது ஒருநாள் அம்மா வந்து கேட்டார் தனுஷும் மனைவியும் விவாகரத்தா என்று? நான் கடையில் நிற்பதால் அனைத்து செய்திகளையும் பார்த்துவிடுவேன். நான் சொன்னேன் இல்லை அம்மா அது ரஜனியின் இன்னொரு மகள் என்று சொல்லிவிட்டு, சரி இதை போல மற்றவர்களும் சந்தேகப்படப் போறார்கள் என்று ஒரு வீடியோ செய்து போடுவோம், ரஜனியின் மகள் விவாகரத்து அது தனுஷ் இல்லை ரஜினியி இன்னொரு மகள் என்று ஒரு வீடியோ செய்து போட்டேன். அந்த வீடியோ வீடியோ போடுடா அதே நாள் 10 000 வியூஸ் 300 Subscribers என்று அல்ல அப்போதுதான் எனக்கு இந்த YouTube Market புரிந்தது அதற்க்கு முன் எத்தனையோ நல்ல நல்ல விதேஒஸ் போட்டும் ஓடாத விடீயோஸ் எல்லாம் இப்போது சேர்ந்து நிறைய வியூஸ் வராத தொடங்கியது. இப்படியே சினிமா சுன்னத் திரை என்று நான் கலந்து விதேஒஸ் போடாத தொடங்கினேன். அவருக்கு நன்றி சொல்லி அந்த கதையை இங்கு சொல்லவே இந்த தனுஷின் போட்டொ போட்டேன். நன்றி தனுஷ்.

இப்போது வேலைக்கு வந்துவிட்டேன், இன்று 1500 யூரோ Project ஒன்றை நான் வெறும் ஒன்றரை மணித்தியாலத்தி செய்து முடித்தேன். ரூபாயில் பார்த்தல் கிட்டத தட்ட 3.5 லட்சம் இலாபம். ஒரு வீடு காட்டும் பிளான் கீறவேண்டும் அதை ஏற்கனவே கீறியுள்ளது அதற்குள் ஒரு சில மாற்றங்கள் செய்ய வேண்டும் அதை கீறியெடுக்க 1500 யூரோ செலவாகுமாம். நான் அண்ணாவிடம் சொன்னேன் நானே வரைந்து தாரேன் என்று சொல்லி, ஒன்றரை மணித்தியாலத்தில் வரைந்து முடித்தேன். நானும் ஊர்ல Engineer என்று காடடனும் எல்லா? 🙂

https://www.youtube.com/watch?v=834JTWiPjRY&t=317s

அது முடிய வீடியோ நேற்றையான் வீடியோ செய்து, அதன் பின் வேலைக்கான Termin ஒன்றிக்குச் சென்று எல்லா வேலையும் முடிய வீட்டிற்குத் தாமதமாகத் தான் வந்தேன். காதலர் தினமல்லவா மனைவிக்கு ஒருசில பரிசில்கள் வாழ்த்துமடல் ரோசா பூ மரம் என்று எல்லாம் வாங்கிக் கொண்டு சென்று மனைவிக்குத் தெரியாமல் வீட்டுக்குள் ஒழித்துவைக்க, மனைவிக்கு கொஞ்சம் கவலை ஏனென்றால் நான் வழமையாக ஏதாவது விசேஷம் என்றால் Gifts Surprice என்று செய்வேன் இன்று ஒன்றும் செய்யவில்லையே என்று நினைத்தார் அதன் பின் கொஞ்ச நேரத்தில் அவருக்கேத்த தெரியாமல் Gifts எல்லாம் கொடுக்க மிகுந்த சந்தோசம் அப்படியே நாள் நல்லபடியாக முடிந்துவிடும் என்று பார்க்கும் போது வந்து சேர்ந்தது ஒரு பிரச்சினை. ஜெர்மனி தொலைக்காட்சி ஒன்று என்னை அவர்களின் Whatsapp குழுவில் இணைத்தது எந்த ஒரு கேட்டுக் கேள்வியும் இல்லாமல் இணைக்க சரி என்று நானும் செய்த வீடியோ Link அதை அங்கு இணைத்தேன். உடனடியாக நான் ஒன்றும் Share பண்ணைக் கூடாது என்று சொன்னார்கள் எனக்கு கடுப்பாகிவிட்டது நான் Share பண்ணைக் கூடாது ஆனால் நான் அங்கு இருக்கவேண்டுமா என்று கோபம் வந்தது இந்தக் கோபம் தான் என்னுடைய அதிக புள்ளியை இழக்க வைத்தது. மனைவிக்கும் என் மீது மனா வருத்தம். நான் என் மற்றவர்களோடு சண்டை போடுகின்றேன் என்று. அதனால் நான் அந்த பிரச்சினையை அப்படியே விட்டு விட்டு இரவு 11:10 க்கு நித்திரைக்குப் போய்விடடேன்.

Day One – My Bigg Boss – Victory – வெற்றி பயணத்தின் முதலடி

இது என்னுடைய நேற்றைய தினம். நான் என்னுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு குறிக்கோளை எண்ணி ஒரு பயணத்தை ஆரம்பிக்கின்றேன். அதனுடைய நாட்குறிப்புகளை மற்றும் என் அனுபவத்தை இன்றுமுதல் ஒவ்வொருநாளும் இங்கு உங்களுடன், நான் பகிர போகின்றேன்.

ஆரம்பிக்கலாங்களா? வாங்க ஆரம்பிப்போம்!

என்னுடைய இந்த நாள் , என் எண்ணத்தின் இருவது சதவீதத்தைத்தான் சாதிக்கக் கூடிய நாளாக இருந்தது. ஆகவே இந்த நாள் தோல்வியான நாளா? என்று கேட்டால்! இல்லை இதுதான் பெரிய வெற்றி என்று சொல்லுவேன். ஏன் என்றால், நேற்று வரை பூச்சியம் என்ற இலக்கத்தில் இருந்த என்னுடைய குறிக்கோள், எடுத்த உடனேயே முதலாவது நாளே இருவது விழுக்காட்டை அடைந்தது என்றால் வெற்றி தானே? மிகப் பெரிய வெற்றி அல்லவா?

முதலாவதாக காலை 6.30 மணிக்கு எழுந்து கொள்ள நினைத்தேன், 6:00 மணிக்கே எழுந்து, அலாரம் அடிக்கும் வரை காத்திருந்து, ஜாகிங் சென்றேன். வெறும் 7 நிமிடங்கள் தான் என்னுடைய ஓட்டம் இருந்தது. ஆனால் ஒன்றரை வருடங்கள் ஓடாத என்னுடைய உடல் மிகவும் கழைத்துவிட்டது. எவ்வளவு தூரம் அந்தக் களைப்பு இருந்தது என்றால் மத்தியானம் கொத்து ரொட்டி சாப்பிடும் வரைக்கும் மூச்சுவாங்கிக் கொண்டிருந்தது என்றால் பாருங்கோவேன். ஆம் மத்தியானம் கொத்துரொட்டி டோர்ட்முண்டில் Sweet Chilli என்ற கடையில் ஓடர் செய்து எடுத்து சாப்பிட்டேன். அதை பற்றி சொல்ல முன், வாருங்கள் ஒழுங்காக காலையில் இருந்து செல்வோம்.

ஜாகிங் முடித்தபின் குளித்து கும்பிட்டு சாப்பிட்டு காலைக்கு கடனை முடித்து, இன்று என்னுடைய புதிய திரைப்படத்தின் கடைசி நாள் ஷூட்டிங்குக்காக காலை 10:10 க்கு டோர்ட்முண்ட் வெளிக்கிடுகின்றேன். இதுவரை நான் திட்டமிட்ட படி அனைத்தும் திறனே நடை பெற்றது. இனித்த தான் கோளாறு ஆரம்பம். காரில் போன் பாவிக்கக் கூட்டது என்பது என்னுடைய புதிய கொள்கை. அதை பல முறை இன்று நான் மீறிவிட்டேன். அதிலேயே 60 விழுக்காட்டிற்கு மேல் என்னுடைய குறிக்கோளில் இருந்து தழறிவிட்டேன். அதைத் தொடர்ந்து டோர்ட்முண்ட் நகரில் இயக்குனர் மற்றும் தயாரிப்பாளர் சபேசன் அண்ணே அவரின் வீட்டிற்குச் சென்று சில காட்சிகளை எடுத்து அதைத் தொடர்ந்து டோர்ட்முண்ட் ரையினிச ஸ்ட்றாஸே சென்று அங்கும் U உள்ள இடத்தில் ஒருசில காட்சிகள் எடுத்து முடிக்க மதியம் 2:30 ஆகிவிட்டது. அங்கே புகைப்படக்காரர் கோபி அண்ணே மற்றும் அவரின் நண்பர்களை சந்தித்தேன். அவரின் நண்பரின் ஒருவர் தாயகத்தில் எங்கள் ஊர்காரகராம், என்னுடைய அப்பாவைத் தெரியும் என்று சொல்லியிருந்தார். கேட்க சந்தோசமாக இருந்தது. அதைத் தொடர்ந்து மதிய உணவை இயக்குனர் சபேசன் அண்ணெயின் உதவியாளர்கள் நவீன் மற்றும் அவரின் நண்பர்களோடு சேர்ந்து உண்டோம். நல்ல சுவை நீங்களும் டோர்ட்முண்ட் சென்றால் சாப்பிட்டு உங்கள் கருத்தையும் இங்கு பதிவிடுங்கள்.

நண்பகல் 3 மணிக்கு ZOOM மூலம் ஜெர்மனி எழுத்தாளர் சங்க கூட்டம் நடைபெற்றது. ஆம் ஜெர்மனியில் 21 வருடங்களாக எழுத்தாளர் சங்கம் இயங்கி வருகின்றது அதில் நான் இப்போது செயலாளராக உள்ளேன். புதிய உறுப்பினர்கள் மற்றும் அனுசரணையாளர்களுடன் ஒரு சிறிய கலந்துரையாடலாக இன்று நிகழ்சி நடைபெற நேரம் மாலை 6:30 ஆனது. இதிலும் என்னுடைய கொள்கையில் சிறிய தளர்வு. காரணம் நான் நேரத்தை துல்லியமாக திட்டமிடவேண்டும் என்று நினைக்கும் போது 5:00 மணி வரை தான் திட்டமிட்டிருந்தேன் ஆனால். ஒன்றரை மணி நேரம் தாமதம். அதன் பின் மிகுதிக் காட்சி ஷூட்டிங் சென்று அனைத்தையும் முடித்து, இரவு இயக்குனர் சபேசன் அண்ணே மற்றும் குடும்பத்தினருடன் பிட்ஸா சாப்பிட்டு 21:21 மணிக்கு வீட்டிற்கு வெளிக்கிட்டு 22:22 மணிக்கு வீடு வந்து சேர்த்தேன். அவ்வாறு வரும் பொது என்னுடைய உடுப்பு பையை இயக்குனர் சபேசன் அண்ணே வீட்டில் மறந்து விட்டிவந்துவிட்டேன். இவ்வாறு என்னுடைய புள்ளிகளை நான் இழந்தாலும் இருவது விழுக்காடு நான் வெற்றிகண்டுள்ளேன் என்று சொல்லி நாளை உங்களை சந்திக்கின்றேன் உங்கள் அன்பு நண்பன் சி.சிவவினோபன்

நன்றி வணக்கம்.

நடைத் தெரப்பியும் பூமிச்சிகிச்சையும்.

சிகிச்சை என்பதோ தெரப்பி என்பதோ வைத்தியசாலைகளில் மட்டும் கொடுக்கப்படும் பயிற்சி அல்ல. நாம் நம் அன்றாட வாழ்க்கையில் முயற்சித்தால்,அனைத்து சிகிச்சைகளையும் இந்த இயற்கை எமக்காக வைத்துள்ளது என்பதை உணர முடியும், அத்தோடு அனுபவிக்கவும் முடியும். உதாரணத்திற்கு 

வெறும் காலுடன் நிலத்தில் நாம் நடக்கும் போது பூமியின் இயற்கை ஆற்றலை நாம் ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடியதாயுள்ளது புற்கள் நிறைந்த நிலம் மணல் தரை சிறு கற்கள் உள்ள நிலம் ஆகியன மனிதன் நடப்பதற்கு சிறந்த இடம். பாதணி அணியாது வெறும் கால்கள் இப்படியான பூமியில் படும்போது தோல்கள் மூலம் எலெக்ட்ரான்கள் ஈர்க்கப்பட்டு ஒக்சிசன் ஏற்றப்பட்டு தோல்களில் ஏற்படும் இறந்த செல்கள் நீக்கப்படும்.
அத்தோடு உயர் இரத்த அழுத்தம் குறைவதோடு குறை இரத்த அழுத்தம் மேம்படும். சுவாசப் பிரச்சனை மற்றும் ஆர்த்தரைடீஸ் நோய்கள் குணமடையும். கடல் ஆறு போன்ற நீர்நிலைகளுக்கு அருகில் உள்ள மணல் பரப்பு நடைத் தெரப்பிக்கு சிறந்த இடமாகும். கடல் பரப்பில் உப்பும் சேர்ந்திருக்கும் உப்பின் மக்னீசியம் அளவு அதிகமாய் இருக்கும். இவை காலில் தோல் பரப்பில் நோய் தாக்காது உறுதுணையாகும் மருந்தாகக் கூட அமையும். உப்பு ஒரு இயற்கையான நோய் நிவாரணி என்பது நான் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உங்களிற்கே நன்றாகத் தெரியும். கடற்கரை இல்லாத இடங்களில் குடியிருப்பவர்களிற்காகவும் வீட்டுக்கு வெளியில் செல்ல முடியாத சூழலிலிருப்பவர்களிற்காகவும் சிறப்பு நில விரிப்புகள் காலுறைகள் கையுறைகள் போன்ற தயாரிப்புகள் சந்தைக்கு வந்துவிட்டன. இந்த நில விரிப்புகளை மேசை மேலும் கதிரைக்கு கீழே நிலத்திலும் விரித்து விட்டோமானால், உள்ளங்கைகளையும் பாதங்களையும் அதில் வைத்து அழுத்தம் கொடுக்கலாம். கம்பியூட்டரில் வேலை செய்யும் போது, உடலில் இருந்து வெளிப்படும் காந்த அலைகளின் தாக்கத்தை இதன்மூலம் குறைத்துக்கொள்ளலாம்.


எமக்கு இந்த நடை தெரப்பி மூலம் மன அழுத்தம் குறைவதனால் மன அமைதி கிடைக்கின்றது நாம் நல்ல மனநிலையுடன் எமது அன்றாட வேலைகளை விருப்புடன் செய்து சந்தோசமக வாழ முடியும்.
மணல் மண்ணில் வீடு கட்டி விளையாடுவது, களிமண் பொம்மைகள் செய்வது, மண்ணில் குழி தோண்டி செடி நடுவது ஆகியன எல்லாம் சிறந்த பூமிச்சிகிச்சை ஆகும். எப்போதும் காலணிகள் உடனே இருப்பது குளிரூட்டப்பட்ட அறையில் நாள் முழுவதும் இருப்பது சிறிய தூரம் பயணிக்க கூட வாகனங்களை உபயோகிப்பது போன்ற இன்றைய காலகட்டத்தில், நாம் நாகரிகம் என்ற பெயரில் பூமிக்கும் எமக்கும் ஆன தொடர்பை தவிர்த்துக் கொள்வதனால் நாட்பட்ட நோய்களை வரவழைத்துக் கொள்கின்றோம் இந்த நடைதெரப்பி மற்றும் பூமிச்சிகிச்சை என்பன உடலில் உள்ள மற்றும் மனதில் உள்ள பல நோய்களுக்கு நல்ல மருந்தாக அமையும். நீங்களும் முயற்சி செய்து பாருங்கள்!

5 நொடி ஒழுக்கம்.

நாம் அனைவருமே ஹாலிவுட் படங்களை பார்ப்பது உண்டு. அதில் சூப்பர் பவர் கொண்ட கதாநாயகர்கள் நடிக்கிறார்கள். ஒரு முறை யோசித்து பாருங்கள்! எங்களிற்கு ஒரு சூப்பர் பவர் கிடைத்தால் எப்படி இருக்கும்?

இந்த ஐந்து நொடி ஒழுக்கம் என்பது உங்களுக்கு ஒரு மிக பெரிய சூப்பர் பவரை தருவதற்கான ஒரு வழிமுறையாக அமைந்திருக்கப் போகின்றது. இதை கண்டுபிடித்தவர் யார்? அதை எவ்வாறு கண்டுபிடித்தார்? என்பதை பார்ப்பதற்கு முன்பாக இந்த சூப்பர் பவரை நாம் எங்களுடைய வாழ்க்கையில் எவ்வாறு பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்பதை முதலில் பார்ப்போம் வாருங்கள்.

இந்த சூப்பர் பவரை உங்களுக்குத் தரப் போவதும் ஒரு மிகப் பெரிய ஞானி .அவர் யார் தெரியுமா? பக்கத்தில் இருக்கின்ற தொலைபேசியை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்! அதில் கேமராவை ஓப்பன் பண்ணுங்கள்! Front Cameraவை ஓப்பன் பண்ணுங்கள் இப்போது யார் தெரிகின்றார் அதில்? ஆம் நீங்கள் தான் உங்களுடைய ஞானி. உங்களிற்கு இந்த சூப்பர் பவரை கொடுக்கப் போவது நீங்கள் தான். ஆச்சரியமாக இருக்கின்றதா? வாருங்கள் விரிவாக பார்ப்போம்

அதைப் பார்ப்பதற்கு முன்பாக உங்களிடம் ஒரு கேள்வி. 5,4,3,2,1…

கேள்வி என்னவென்றால் உங்களுடைய வாகனத்தில், காராக இருக்கட்டும் பைக்காக இருக்கட்டும் சைக்கிள்ளாக இருக்கட்டும் அதற்குள் ஒரு பிரேக் இருக்கின்றது! இந்த பிரேக் என்ன தொழிற்பாட்டை செய்கிறது என்று உங்களுக்கு தெரியுமா? இந்தக் கேள்வியை ஒரு பள்ளிக்கூடத்தின் அதிபர் வகுப்பறையில் கேட்கின்றார். அவ்வாறு அவர் கேட்கும் பொழுது அங்கு இருக்கின்ற ஆசிரியர்கள் உட்பட மாணவர்கள் அனைவருமே சொல்லுகின்றார்கள் வாகனத்தின் வேகத்தை குறைப்பதற்காக இந்த பிரேக் இருக்கின்றது என்று சொல்கின்றார்கள். ஒரே ஒரு மாணவன் மட்டும் எழுந்து சொல்லுகின்றான் வாகனத்தின் வேகத்தை கூட்டுவதற்காக இந்த பிரேக் இருக்கின்றது என்று சொல்லுகின்றார். அதிபர் சொல்லுகின்றார் மிகச் சரியான விடை இதுதான். மிகச் சரியான விடை. வாகனத்தில் பிரேக் இருக்கின்றது என்ற தைரியத்தில்தான் வாகனத்தை மிக வேகமாக ஓட்ட முடிகிறது. எவ்வளவு வேகமாக ஓடினாலும் வாகனத்தை நிறுத்த முடியும் என்கின்ற நம்பிக்கைதான், எமக்கு வாகனத்தை ஓட்டுவதற்கான தைரியத்தைக் கொடுக்கிறது. அதேபோன்றுதான் உங்களுடைய வாழ்க்கையில் நீங்கள் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அந்த பயணத்தை வேகமாக செய்ய வேண்டும் என்றால், உங்களுடைய வாழ்க்கையை தேவையான இடத்தில் நிப்பாட்டுவதற்கான பிரேக் உங்களுடைய கையில் இருக்க வேண்டும். உங்களுடைய கையில் அந்த பிரேக் இருக்கின்றதா? அந்த பிரேக்காக தான் இந்த ஐந்து நொடி ஒழுக்கம் அமைந்து இருக்கப்போகின்றது.

மிக இலகுவான செயல்பாடுதான். எப்படி செய்ய வேண்டும் என்றால், நீங்கள் ஒரு காரியத்தை செய்யப் போகிறீர்கள் என்று நினைத்தீர்கள் என்றால்,

5,4,3,2,1… என்று மிக வேகமாக சொல்லிவிட்டு அந்த காரியத்தை செய்ய ஆரம்பித்தீர்கள் என்றால், அந்த காரியத்தை மிகத் தெளிவாக செய்து முடிப்பீர்கள். ஏன் இந்த இலக்கத்தைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், சில நாட்களில் உங்களுக்கு மிக அலுப்பாக இருக்கும். உதாரணத்திற்கு நீங்கள் கடினமாக ஒரு வேலையை செய்து விட்டு வந்து கதிரையில் அமரும் போது, தண்ணீர்த் தாகம் எடுக்கின்றது. எழுந்து சென்று தண்ணீர் குடிப்பதற்கு சோம்பலாக இருக்கின்றது. உங்களுடைய மனது சொல்லுகின்றது, “நீ கடினமாக உழைத்து இருக்கின்றாய். எழுந்து சென்று தண்ணீர் குடிப்பதை விட, படுத்து நித்திரை கொள்ளு!” என்று சொல்கின்றது.

உங்களுடைய உள்ளுணர்வு சொல்லுகின்றது, உடலுக்கு தாகம் ஏற்படுகின்றது தண்ணீர் குடி! என்று சொல்கின்றது. இப்போது மனம் சொல்வதைக் கேட்பதா? உள்ளுணர்வு சொல்வதை கேட்பதா? இரண்டுமே சரியானதுதான். ஆனால் எது மிகச் சரியானது என்பதை நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். தாகத்திற்கு தண்ணீர் குடிப்பது என்பது, உடல் ஆரோக்கியத்திற்கானது, ஆகவே அதைத்தான் நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றால், மனதுக்கு ஒரு ஐந்து நொடி பிரேக் போட முடிந்தால், அந்த ஐந்து நொடியில் நீங்கள் உங்களுடைய தாகத்தை தீர்த்து விடுவீர்கள். அந்த ஐந்து நொடி பிரேக் போடுவதற்கு தான், இந்த ஐந்து நொடி ஒழுக்கம் பயன்படுகின்றது. எவ்வாறு செய்யலாம்?
5,4,3,2,1… என்று இலக்கத்தை எண்ணி

உடனடியாக ஒன்று என்று சொல்லி முடிக்கும் பொழுது நீங்கள் கதிரையில் இருந்து எழுந்தீர்கள் என்றால், அதே வேகத்தில் நீங்கள் சென்று தண்ணீரை குடித்துவிட்டு வந்து அமர முடியும். இப்போது உங்களுக்கு ஒரு சந்தேகம் ஏற்படும் நான் சாதாரணமாக எழுந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தால் என்னால் எழுந்து கொள்ள முடியவில்லை. இவ்வாறு 5 லிருந்து 1 வரை எண்ணினால் மட்டும் என்னால் எழுந்து கொள்ள முடியுமா என்று ஒரு சந்தேகம் ஏற்படும்? இதற்குத்தான் இந்த ஐந்து நொடி ஒழுக்கத்தை உருவாக்கிய Mel Robbins சொல்லுகின்றார்.

தான் 41 வயது வரை மிகவும் கடினமான ஒரு வாழ்க்கையிலிருந்தேன், போதைக்கு அடிமையாகி, உடல் பருமன் அடைந்தது, என் வியாபாரத்தில் நட்டங்கள் ஏற்பட்டது. வாழ்க்கையில் என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் இருந்த அந்த வேளையில், தான் ஒரு றாக்கட் ஏவுகணை எழுகின்ற செயல்பாட்டை பார்த்தேன். அதில் 5,4,3,2,1… என்று சொன்னவுடன் அந்த றாக்கட் மிக வேகமாக பறந்தது.

என் மனதுக்குள் ஒரு கேள்வி எழுந்தது நானும் இந்த றாக்கட்டை போன்று மிக வேகமாக செயல் பட்டால் எப்படி இருக்கும்? எனக்கும் ஒரு சக்தி கிடைத்தால் எப்படி இருக்கும்? என்ற கேள்வி ஏற்பட்டது. நான் மறுநாள் காலை எழுந்து கொள்வதற்கு முன்பாக 5,4,3,2,1… என்று சொல்லி என்னை நானே ஒரு றாக்கட் ஆக நினைத்துக்கொண்டு மிக வேகமாக எழுந்தேன், அதுவரையும் விடியற்காலையில் எழுந்து கொள்ள முடியாத எனக்கு அது ஒரு மிகப் பெரிய சக்தியைக் கொடுத்தது. நான் விடியற்காலையில் எழுந்து விட்டு, அதற்குப் பின்பாக ஒவ்வொரு செயல்பாடுகளை செய்யும் பொழுது ம் இவ்வாறு என்னை நானே ஒரு றாக்கட் ஆக நினைத்து 5 லிருந்து 1 வரை எண்ணி நான் செயல்பட்டேன்.

என் செயல்கள் அனைத்தும் வெற்றி அளித்தது. ஒரு சில மாதங்களிலேயே என் போதைப்பழக்கம் விட்டுப் போனது. உடல் பருமன் குறைந்து. வியாபாரத்திலும் நல்ல வெற்றி கிடைத்தது. நான் இன்று நல்ல ஒரு வாழ்க்கை நிலையில் இருக்கின்றேன், என்று சொல்கின்றார். ஏன் இவ்வாறு நடக்கின்றது என்றால் 5 லிருந்து 1 வரை எண்ணும்பொழுது, அதற்குப் பின்பு எண்ணுவதற்கு எந்த இலக்கமும் கிடையாது.

0 உடன் இலக்கங்கள் மனதில் முடிந்துவிடுகின்றன. ஆகவே இதற்குப் பின்பு இயங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. எழுந்து கொள்ள வேண்டும் என்கின்ற கட்டாயம் உங்கள் மனதில் ஏற்படுகின்றது. அந்த இடத்தில் நீங்கள் உடனடியாக எழுந்து கொள்கின்றீர்கள். அதுமட்டுமில்லாமல், 5,4,3,2,1… என்று சொல்லும் பொழுதே, ஒரு சிறிய அழுத்தத்தைச் சேர்த்து நீங்கள் சொல்லிக் கொண்டு வரும் பொழுது, அந்த வேகம், உங்களை இலக்கம் ஒன்று சொல்லும் பொழுதே இயங்க வைக்கின்றது. அதனால் நீங்கள் மிக வேகமாக உடலில் ஒரு அசைவு ஏற்படுத்துகின்றீர்கள். உடனடியாக உங்களுக்கு ஒரு Motivation கிடைக்கின்றது. அந்த சக்திதான் உங்களை அடுத்த காரியத்தை செய்ய வைக்கின்றது. படிக்க விரும்பினால் படிக்கலாம், வேலை செய்ய விரும்பினால் வேலை செய்யலாம், எதை செய்ய விரும்புகின்றீர்களோ அதை செய்வதற்கான தைரியத்தையும் சக்தியையும் இந்த ஐந்து நொடி ஒழுக்கம் உங்களுக்கு கொடுக்கின்றது. இது உலகத்தில் இருக்கின்ற பலரால் கையாளப்பட்டு, தங்கள் வாழ்க்கையில் வெற்றி அளித்த ஒரு முறையாக பலரும் தங்கள் வெற்றிப் பயணத்தில் பதிவேற்றி வருகின்றார்கள். நீங்களும் உங்களுடைய வாழ்க்கையில் முயற்சி செய்து பாருங்கள். உங்கள் வாழ்க்கையின் வெற்றி பயணத்தில் இந்த ஐந்து நொடி ஒழுக்கம் ஒரு மிகப்பெரிய மைல்கல்லாக இருக்கும் என்பதில் எனக்கு மிகப்பெரிய நம்பிக்கை இருக்கின்றது?


சிந்தனை & எழுத்து,
சி.சிவவினோபன்

கையாலாகாத கணவனுக்காக சத்தியத்தை மீறிய தாதி

சன நடமாட்டமற்ற நிலையில் வீதி வெறிச்சோடி கிடந்தது. மதிவதனியை அணைத்தபடி மணிவண்ணன் கார் பின் சீட்டில் அமர்ந்திருந்தான். மணியண்ணன் காரை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான். எதிரில் போலீஸ் வண்டி இவர்களை மறித்தது. “ஊரடங்கு வேளையில் எங்கே போகின்றீர்கள்? கீழே இறங்குங்கள்.” அதிகாரமாக கட்டளையிட்டார் போலீஸ்காரர். மணி அண்ணன் கீழே இறங்கி “ஐயா பிள்ளைத்தாச்சி பொண்ணு வலியில் துடிக்குது, அவசரமா ஆஸ்பத்திரிக்கு போறம்.” மணியண்ணன் சொல்லி முடிக்க முதலே “சரி சரி போங்க போங்க” என்று போக அனுமதித்தார் அந்த போலீஸ்காரர்

அவர்கள் வேகமாக ஆஸ்பத்திரியினுள் நுழைந்த போது ஆஸ்பத்திரியே ஆள் அரவமற்று இருந்தது. யார் என்னவென்று கேட்க ஆளில்லாததால், மணிவண்ணன் மதிவதனியை நேரே பிரசவ வார்டுக்கே கொண்டு வந்து சேர்த்து விட்டான். மனைவி படும் வேதனையைப் பார்த்து தாங்க முடியாது மணிவண்ணன், குதிரை வேகத்தில் தன் வேகத்தை கூட்டி மனைவியை அழைத்து வந்து விட்டான். வந்துதான் என்னபலன் அவனுடைய மனைவியை கவனிக்க அங்கு யாரும் இல்லையே! என்ன செய்வது என தெரியாமல் புழுவாகத் துடித்தான்.

அங்கும் இங்கும் ஓடி ஓடி, யாராவது மருத்துவர்களோ தாதிமார்களோ தென்படுகின்றனரா என பார்த்தான். மணி அண்ணன் இவ்விடத்திலே அனுபவசாலி. அடிக்கடி நோயாளிகளை வைத்தியசாலையில் கொண்டு வந்து சேர்ப்பவராதலால், வைத்தியசாலையில் வேலை செய்பவர்களை ஓரளவு தெரிந்து வைத்திருந்தார். ஆதலால் மணி அண்ணன் சிவில் உடையில் ஒரு தாதியை தேடி கூட்டி வந்தார். “அண்ணா இவ இந்த ஆஸ்பத்திரியில் தான் தாதியா வேலை செய்கின்றார், வதனி அக்காவுக்கு உதவி செய்ய கூட்டி வந்து இருக்கின்றேன்” மணி அண்ணன் கூறி முடிக்க முதலிலேயே “ஐயையோ அதெல்லாம் முடியாது வேலைநிறுத்த போராட்டம் நடக்குது ,ஊழியர்கள் யாரும் வேலை செய்வதில்லை என சத்தியம் செய்யாத குறையாக சபதம் எடுத்துள்ளோம். அது தெரியும் தானே உங்களுக்கு?” என்று சொல்லிய வண்ணம் அவ்விடத்தை விட்டகல முயன்றாள். தயவுசெய்து மிஸ் எப்படியும் இந்த உதவி செய்யுங்கோ. என்று கையெடுத்து கும்பிட்டான் மணிவண்ணன்.

முடியாது எங்களுடைய கோரிக்கை நிறைவேறும் வரை நாங்கள் வேலை செய்ய மாட்டோம். உறுதியாக தாதி கூறிய போது அவளின் காலில் விழுந்து தொட்டுக் கும்பிட்டு கெஞ்சி கேட்டான், அந்த பாசமிகு கணவன். “ஆ ஐயோ அம்மா” மனைவியின் அலறல் சத்தம் அவனை வதைத்தது மனைவிக்கு எந்த உதவியும் செய்ய முடியாத கையாலாகாத கணவனாக அவன் நின்று கொண்டிருந்தான். நீந்தத் தெரியாத ஒருவன் நட்டாற்றில் தத்தளிக்கும் போது கையில் கிடைத்த மரக்கிளையை பற்றி பிடிப்பது போன்ற நிலையில் தாதியின் காலை பிடித்து கெஞ்சிக்கொண்டே இருந்தான்.

அந்தப் பெண்ணின் அலறல் சத்தம் அந்த தாதியின் மனத்தை இழக வைத்தாலும், அந்தக் கணவனின் கெஞ்சல் தாதியின் மனதை உருக வைத்து விட்டது. அவள் உடனடியாக செயல்படத் தொடங்கிவிட்டாள். மருத்துவத் தாதி செய்யும் வேலையை, சாதாரணமான தாதி அவள் செய்யும் போது மிகவும் சிரமப்பட்டாள். பிரசவமும் மிகவும் சிக்கலாக இருந்தது. குழந்தை வெளிவருவதில் தாமதம் ஏற்பட்டது. அந்த பெண்ணிடம், அழுவதை நிறுத்திவிட்டு குழந்தை வெளியே வருவதற்கு ஒத்துழைக்கும் படி கேட்டுக் கொண்டாள் அந்தத் தாதி, அந்தப் பெண் அலறுவதை நிப்பாட்டியது மட்டுமல்லாமல், மயக்கத்தில் ஆழ்ந்து விட்டாள்.

செய்வதறியாது திகைத்த தாதி, போதிய அனுபவம் இல்லாததால் மிகவும் சிரமப்பட்டாள். ஆண்டவனை நினைத்து மன்றாடிய வண்ணம் தனது முழு முயற்சியையும் கொடுத்தாலும், என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அவதிப்படடாள். வெளியிலே மனைவியின் கதறல் சத்தம் கேட்க கேட்க தீயில் விழுந்த புழுவாக மணிவண்ணன் துடித்துக் கொண்டிருந்தான். திடீரென அலறல் சத்தம் நின்றது.

அவனது இதயம் ஒரு நிமிடம் துடிப்பை நிறுத்தியது போல் உணர்ந்தான். என் மனைவிக்கு என்னால் எந்த உதவியும் செய்ய முடியவில்லையே என்று கைகளை பிசைந்து கொண்டான். தன்னையே நம்பிய தன் மனைவிக்கு உதவ முடியாத தனது கையாலாகாத தனத்தை எண்ணி கடவுளே கடவுளே என அலறினான். மனிதன் இயலாமையின் போது கடவுளிடம் சரணடைவது சகஜம்தானே மணிவண்ணனும் கைகுவித்து கும்பிட்டு கடவுளிடம் கேட்டு மன்றாடிக்கொண்டிருக்கும் போது தான், பிறந்த குழந்தை அழும் சத்தம் கேட்டது.

கடவுளே நன்றி! என்று திரும்பவும் கைகுவித்தான். பெரும் சிரமத்தின் பின் குழந்தையை வெளியில் எடுத்தாள். குழந்தையை குளிக்க வைத்து, உரிய இடத்தில் படுக்க வைத்த பின், தாய்க்கான மருந்தை ஊசி மூலம் ஏற்றி தாய்க்கான சிகிச்சையையும் சரிவரச் செய்து முடித்தாள். வெளியே வந்த தாதி உங்களுக்கு பெண் குழந்தை பிறந்துள்ளது என்றாள். நான் பார்க்கலாமா? என மணிவண்ணன் கேட்ட போது சிறிது நேரம் பொறுங்கோ என திரும்பவும் உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.

தாதியின் மனதில் இனம் தெரியாத உணர்வுகள் போதிய அனுபவம் இல்லாமல், பிரசவம் பார்த்தது, குழந்தை வெளிவரும் சமயத்தில் தாய் மயங்கியது, பெருத்த சிரமத்துடன் குழந்தையை வெளியில் எடுத்தது தாய்க்கான மருந்தைக் கொடுத்து தாயையும் சேயையும் சுகமாக வைத்திருப்பது எல்லாம் தன்னுடைய வெற்றி தான், ஆனாலும் சுகாதார ஊழியர்களின் சங்கத்தினால் ஏற்படுத்தப்பட்ட வேலைநிறுத்தப் போராட்டத்தை மீறியது அவர்களுக்கு கொடுத்த சத்திய வாக்கை மீறி நோயாளியை காப்பாற்றியது அத்தோடு அவளிற்குரிய வேலை இடம் இல்லாத இடத்தில் அனுமதி இன்றி நுழைந்து வேலை செய்தது, என அவள் செய்த பிழைகள் அதிகம் உள்ளது. இருந்தாலும் இரண்டு உயிர்களை காப்பாற்றி விட்டேன், இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் பிந்தி இருந்தால், ஒரு உயிர் அல்ல இரண்டு உயிர்களும் போயிருக்கும். அந்தக் கணவனும் வேதனையில் துடித்து இருப்பான். மனசாட்சிப்படி நான் செய்ததுதான் சரி என நிம்மதியான தாதி, தாயையும் சேயையும் சாதாரண வார்ட்டுக்கு இடம் மாற்றி, கணவனிடம் ஒப்படைத்தபின், அவள் தன இருப்பிடம் நோக்கிச் சென்றால்.

காலத்தினால் செய்த “உதவி சிறிதெனினும்” “நன்றி சிறிதெனினும்” ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது.


எழுத்து,
மங்கை அரசி.

தனஞ்சயன் மனதில்

தனஞ்சயன் மனதில் எண்ண ஓட்டங்கள் ஓடின. பாதை ஓரத்தில் அனாதரவாக கிடந்தவனின் எண்ணங்கள் பின் நோக்கி நகருகின்றன. கால்கள் முறிவடைந்த நிலையில், உடம்பில் ஏற்பட்ட காயங்களில் இருந்து வடிந்து உறைந்திருந்த இரத்தத்தின் மேல் எறும்புக் கூட்டம் மொய்த்தபடி இருந்தது. அப்படியே எறும்புகள் அவன் உடம்பிலும், காயத்திலுமிருந்து கடித்துக்கொண்டிருந்தன. வலி தாங்க முடியாமல் குரல் விட்டு அளவே முடியாத பலவீனத்துடன் அனுங்கிக்கொண்டிருந்தான். இந்த நேரத்தில்தான் பழைய நினைவுகள் பாய்ந்து வந்து அவன் மூளையை குடைந்தது.

தனஞ்சயன் அழகான வாலிபன் இன்னும் திருமணம் ஆகவில்லை ஆனால் அவனது நண்பன் மனோகரனிற்கு திருமணம் ஆகிவிட்டது. காதல் திருமணம்தான். இரு பக்கத்திற்கும் பெற்றோரின் அனுமதியற்ற நிலையில் தனிமையில் மோதிரம் மாற்றி நண்பர்களின் உதவியுடன் பதிவுத் திருமணமும் நடத்தி கொண்டான். தனஞ்சயனும் முழு உதவியுடன் இருந்தான். மனோகரனின் மனைவி கௌரி, அண்ணா அண்ணா என்று தனஞ்சயன்மேல் அன்பு மழை பொழிந்தாள் தனஞ்சயனும் அவளை உடன்பிறவா சகோதரியாக ஏற்றுக் கொண்டான்

ஒரு வருடம் கடந்த நிலையில் கௌரி ஒரு அழகான ஆண் மகனைப் பெற்றெடுத்தாள். சந்தோசமாக தான் காலங்கள் ஓடியது. ஆனால் அது நிலைக்கவில்லை ஒரு விபத்தில் மனோகரன் இறந்துவிட்டான். துடித்துப்போனாள் கௌரி தானும் இறந்து விடலாம் என கௌரி நினைத்தாலும், குழந்தை பிரபுவின் எதிர்காலத்தை நினைத்து வாளாவிருந்தால்
தனஞ்சயனின் உதவி அவளுக்கு மலைபோல உதவியாக இருந்தது. அயலவர்களின் சந்தேகப் பார்வையும் பேச்சுக்களையும் அவதானித்த கெளரி, தனஞ்சயனிடம் வீட்டிற்கு அடிக்கடி வர வேண்டாம் எனவும் தானே தனிமையிலேயே தன் மகனை வளர்த்து கொள்கின்றேன் எனவும் சொல்லிவிட்டாள்


தனஞ்சயனும் அடிக்கடி கௌரி வீட்டுக்கு போகாவிட்டாலும் மாதம் ஒருமுறை கௌரி வீட்டுக்கு வந்து தேவையான உதவிகளை செய்து வந்தான். தனஞ்சயன் மனதில் சஞ்சலம் ஏற்பட ஆரம்பித்தது. கௌரி இளம்பெண்ணாக தானே இருக்கின்றாள். மனோகரன் தான் இறந்து விட்டானே. நானும் திருமணம் ஆகாதவன், என மனதில் ஏதோ கணக்குப் போட்டான். இதமாகத் தான் இருந்தது. மனது கிளுகிளுப்பாக இருந்தது. இந்த எண்ணங்கள் ஓடிய போது அவனை அறியாமலே கால்கள் கௌரி வீட்டை நோக்கி நடந்தன. மாலை நேரம் சூரியன் மேற்கே மறைய தொடங்கி விட்டான். தனஞ்சயன் கௌரி வீட்டு அழைப்பு மணியை அழுத்திய போது கதவு திறந்துகொண்டது. எதிரிலே கௌரி ஈரத்தலையை துவட்டியபடி நெற்றியில் விபூதி சந்தனம் பூசிய படி அழகுச் சிலையென நின்றாள். “ஓ இன்று பிரதோஷம், விரதத்திற்கான பூசையை முடித்து விட்டு வருகின்றாள் போலும்”. தனஞ்சயன் மனதிலே எண்ணிக்கொண்டான். தன் கட்டுப்பாட்டை மீறிய அவன் கெளரியை அப்படியே இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டான்.

கௌரி இதை கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லை பெரிய போராட்டத்தின் பின் தனஞ்சனிடமிருந்து விடுபட்ட அவள், மிகுந்த வெறுப்புடன் அவன் முகத்தில் காறி உமிழ்ந்தாள். “வெளியே போ நாயே! நம்பிக்கை துரோகி, இனிமேல் என் கண்ணில் முழிக்காதே! இருந்துபார் உன்னுடைய கடைசி காலத்தில் நீ அனாதைப் பிணமாக தான் சாவாய். உனக்கு எந்த மனித உதவியும் கிடையாது. உன்னை சுற்றி எறும்புக்கு கூட்டம், மொய்த்த படி, உன்னுயிரை படிப் படியாகச் சாகடிக்கட்டும். நான் சொன்னது நடக்கும்” என்று சொன்னபடி அவனை வெளியே தள்ளி கதவைப் பூட்டிக் கொண்டாள்.

நான் ஏன் அனாதைப் பிணமாக சாகப்போகிறேன்? எனக்கென்ன உறவுகளா இல்லை? என்று எண்ணிய வண்ணம், தன்னூருக்குப் புறப்பட்டான். புகையிரதத்தில் ஏறியமர்ந்தவன், அமரமுடியா ஆத்திரத்தில் வாசல்கம்பியைப் பிடித்தவண்ணம் கோபமாக எழுந்து நின்றான். “அம்மாவிடம் சொல்லி பெண் பார்க்கச் சொல்லி உடனடியாக திருமணம் செய்து நான் குடும்பத்துடன் சந்தோஷமாக வாழ்ந்து காட்ட வேண்டும். அவளுக்கு அப்பத்தான் புத்தி வரும், நல்ல வாழ்க்கையை தவறவிட்டேன் என கவலை வரும்”. என எண்ணியபடி நின்று கொண்டே ஒரு காலைத் தூக்கிய போது, மறு கால் சறுக்கிவிட புட் போர்டில் இருந்து கீழே விழுந்து விட்டான். அவன் விழுந்ததை புகைவண்டியில் இருந்து யாரும் பார்க்கவில்லை. இரவு பத்து மணி போல விழுந்தவன் காலை 5 மணிக்கு ஆலய மணி ஓசை அடித்துக்கொண்டிருந்தது. 7 மணி நேரமாக அவன் உடலை எறும்புகள் தின்று கொண்டிருந்தன பழைய எண்ணங்கள் அவனை புரட்டிப் போட பத்தினி சாபம் பலித்து விட்டது என்று வாய் முணுமுணுக்க மெதுவாக கண்ணை மூடினால் இதயத்துடிப்பு நின்றுவிட்டது. “விளிந்தாரின் வேறல்லர் மன்ற தெளிந்தார்இல், தீமை புரிந்தொழுகு வார்” என்ற திருவள்ளுவரின் வாக்கிற்கு இணங்க.

“விளிந்தாரின் வேறல்லர் மன்ற தெளிந்தார்இல்,
தீமை புரிந்தொழுகு வார்”
பொருள் :-
நம்பி பழகியவர் வீட்டில், அவரது மனைவியிடம் தகாத செயலில் ஈ.டுபட முனைகிறவன், உயிர் இருந்தும் பிணத்திற்கு ஒப்பானவனேயாவான்.

எழுத்து,
மங்கை அரசி.

I Phone 12 Pro Max இல் கலக்கும் LiDAR என்ற கரு ஒளிக் கமரா!

” LiDAR ” இதென்னடா புதுசா இருக்கே என்று நினைத்தால். கொஞ்சம் பொறுமையா நான் சொல்லுகின்ற இன்னொரு சொல் உங்களிற்குத் தெரியுமா என்று பாருங்கள்!

றேடார் (RaDAR) என்று கேள்விப்பட்டதுண்டா? கப்பல் றேடாறில் (RaDAR) மாட்டுப்பட்டது என்று சொல்லக் கேட்டிருப்போமே! அந்த றேடார் (RaDAR) உடைய இன்னொரு வடிவம் தான் இந்த LiDAR.

RaDAR என்பதன் விரிவாக்கம், Radio Detection And Ranging. அதாவது ராடியோக் கதிர்களை ஒரு டோச் லைட் போல அடிக்க வேண்டும். அந்த ராடியோக் கதிர்கள் எதிரில் உள்ள பொருளில் பட்டுத் தெறித்துத் திரும்பி வரும். அவ்வாறு வரும் கதிர்களின் எண்னிக்கை மற்றும் நேரத்தை கணித்து எமக்கு எதிரில் உள்ள பொருள் எவ்வளவு தூரத்தில் உள்ளது என்பதைக் கணிக்கும் முறையே றேடார் (RaDAR) ஆகும்.

இங்கு LiDAR என்பதன் விரிவாக்கம், Light Detection And Ranging ஆகும். அதாவது ஒளிக்கதிர்களை டோச் அடிப்பதைப் போல அடித்தால் அந்தக் கதிர்களும் தெறிக்கும் அவ்வாறு தெறிக்கும் கதிர்களையும் நாம் கணிக்க முடியும் அதன் மூலம் இரவிலும் ஒரு பொருளின் தூரம் மற்றும் அதன் ஒளியின் நிறம் என்பவற்றை அதன் செறிவைப் பயன்படுத்திக் கணிக்க முடியும் என்று நான் இரண்டு வருடங்களிற்கு முன் ஒரு கட்டுரையில் எழுதி இருந்தேன். அந்தக் கண்டு பிடிப்பின் பெயரைக் கூட கரு ஒளிக் கமெரா என்று பெயரிட்டிருந்தேன். அதுவே இந்த LiDAR தொழிநுட்பம் இப்போது 2020 இல் கைத்தொலைபேசியிலேயே தன் வித்தையைக் காட்டுகிறது.

முயல் மட்டுமா செத்தது? காதலும்தான்!

சூரியன் மறைந்து இருள் பரவத் தொடங்கிவிட்டது. வீதியில் விளக்குகள்கூட மங்கலாக தூரம் ஒன்று என்ற ரீதியில் அழுது வடிந்து கொண்டிருந்தது. அது ஒரு காட்டுப் பகுதியின் ஊடாக உள்ள ஒரு வீதி, சுதர்சன் உற்சாகமாக கார் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். அருகில் அவனுடைய அன்பு மனைவி, சினிமா பாடலை ரசித்தவண்ணம் கண்மூடி பாடலுடன் தானும் சேர்ந்து மெதுவாக பாடிக்கொண்டிருந்தாள்.

சுதர்சன் கடைக்கண்ணால் மனைவியைப் பார்த்தான், சுமதி அழகான பெண், அறிவுடன் கூடிய அமைதியான பெண், சுதர்சனும் சுமதியும் இணைபிரியாத தம்பதியர்கள். ஆதர்ச தம்பதியர்கள் என்று நட்பு வட்டாரத்தில் பேசப்பட்டார்கள். அவன் தன் மனைவியிடம் கோபமாக என்றுமே நடந்து கொண்டதில்லை. சுமதியும் ஒரு தடவை கூட தன் கணவனை எதிர்த்து கதைத்திருக்கமாட்டாள். சுதர்சனின் எண்ணங்கள் அவனது காதல் மனைவியை சுற்றி வட்டமிட்டது. அவன் ஒரு அலுவலகத்தில் பெரிய பதவியில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சுமதியும் வேலை பார்த்த பெண்தான், திருமணத்தின் பின் கணவனின் வேண்டுகோளிற்கிணங்க வேலைக்குப் போவதை நிறுத்திவிட்டாள். வீட்டிலேயே அவனுடைய நோய்வாய்ப்பட்ட பெற்றோரை கவனித்துக்கொண்டு, வீட்டு நிர்வாகத்தையும் திறம்பட நடத்திவந்தாள். வீட்டு வேலைகள் செய்ய வேலைக்காரர்கள் இருப்பதினால் அவளுக்கு எந்தவித சிரமமும் இருக்கவில்லை. மாலை வேளையில் கோவில், பீச், ஷாப்பிங் என்று சுற்றி வருவார்கள். வார விடுமுறையில் கொஞ்சம் தூரமான இடங்களுக்கு சுற்றுலா செல்வார்கள். அவர்களைப் பொறுத்தவரை வாழ்க்கை என்பது ஒரு வசந்தமாக பூத்துக் குலுங்கியது அன்றும் ஒரு வார விடுமுறை நாள்தான், அவர்கள் ஒரு பயணம் புறப்பட்டு இருந்தார்கள்.

காட்டின் ஊடாக அமைக்கப்பட்ட வீதியினூடாக காரில் சென்று கொண்டிருந்தனர், வீதியில் அவர்களுடைய கார் மட்டும்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. திடீரென சுதர்சன் பிரேக் போட்டு காரை நிறுத்தினான், என்னவெனச் சுமதியும் கண்களாலேயே வினவினாள்! முயல் ஒன்று அடிபட்டுவிட்டது, என்று சொன்னபடியே அவன் கீழே இறங்கினான். சுமதியும் கீழே இறங்கினாள், முயல் இறந்தபடி கார் முன்னே கிடந்தது. இது முதலிலேயே இறந்துபோன முயல் போன்று இருக்கின்றது. யாரோ காரின் முன்னே வீசியது போல் அல்லவா இருக்கின்றது. தனக்குள்ளேயே அவன் சொல்லிக்கொண்டான் அப்போது அங்கு ஒரு மனிதன் வந்தான். என்ன விஷயம்? என்ன நடந்தது? என வினாவியபடி வந்த அவன் சுதர்சன் உடன் கதைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனின் பார்வை சுமதி பக்கம் பார்க்கும் போது அசௌகரியமாக இருப்பது போன்று சுமதி உணர்ந்தாள். சுதர்சனும் அவ்வாறே உணர்ந்ததால், காரின் உள்ளே போய் அமரும்படி கண்ஜாடை காட்டினான். அதன்படி அவளும் உள்ளே போய் அமர்ந்து கொண்டாள். அந்த மனிதனிற்கு அந்த நிகழ்வு பிடிக்கவில்லை. அவனுடைய குரலில் ஏற்றம் இருந்தது, கோபம் கொப்பளித்தது, இருவருக்குள்ளும் வார்த்தைகள் தடித்தன, கைகலப்பு ஏற்பட்டது சுமதி பயந்தாள், கணவனை வந்து காரில் ஏறும்படி சத்தமாக கத்தினாள். ஆனால் நடந்தது வேறு விதமாக இருந்தது, மிகவும் பயங்கரமாக இருந்தது, கண்சிமிட்டும் நேரத்தில் அவன் சுதர்சனை தள்ளி விழுத்திவிட்டு, காரில் ஏறி டிரைவர் சீட்டில் இருந்து உள்பூட்டுப் போட்டுப் பூட்டிக் கொண்டான். நடந்த விபரீதத்தை சுமதி பின்புதான் புரிந்துகொண்டாள் அவளால் இறங்கி வெளியில் செல்ல முடியாமல் உள் பூட்டு போடப்பட்டு இருப்பதை உணர்ந்தாள்.

அவள் என்னதான் சத்தம் போட்ட போதும் எந்த சத்தமும் வெளியில் கேட்கவில்லை. கார் கண்ணாடியை அடித்தாள், எதுவும் முடியவில்லை. வந்தவனை தாக்க முயற்சித்தாள், காருக்குள் இருந்த அவன் சுமதியின் கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை விட்டான், சுமதி குருவிக் குஞ்சைப்போல் அடங்கி ஒடுங்கி விட்டாள். வெளியில் இருக்கும் சுதர்சனால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. போனை காருக்குள் வைத்து விட்டு இறங்கிவிட்டான், அதனால் யாருக்கும் தொலைபேசியில் தொடர்பு ஏற்படுத்தி உதவியும் கேட்கமுடியவில்லை. அடர்ந்த இருளில் உள்ளே என்ன நடக்கின்றது என்றும் தெரியவில்லை. கார் கண்ணாடியை உடைத்து விடலாம் என்றால், அவன் கை கால்கள் நடுங்கின, வந்திருப்பவன் முரடன், அவனுடன் சண்டை செய்யக்கூடிய தைரியம் தன்னிடம் இல்லை என்பதை உணர்ந்தான். தாங்கள் இரண்டு பேர் இருப்பதனால் அவன் ஒருவன்தானே அவனை எப்படியும் சமாளிக்கலாம் என்றாலும், தான் ஆண்! தன்னாலேயே முடியவில்லை என்றால், மனைவி மட்டும் எப்படி துணிவாக இருப்பாள்? என்று எண்ணினான். ஆனால் சுமதி தன் கணவன் தன்னை காப்பாற்றுவான், என்று எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தாள். ஏதாவது மரக்கட்டையை கையிலெடுத்து கார் கண்ணாடியை உடைத்து உள்ளே வந்து விடுவார் என்று எதிர்பார்த்தாள். அப்படி அவர் வரும் போது, தானும் வீரத்தோடு போராடி அவனை வீழ்த்தி விட வேண்டும் என மனக்கணக்கு போட்டு இருந்தாள். ஆனால் எல்லாம் கற்பனை ஆகிப் போய்விட்டது. அவளுடைய கணவனும் கையாலாகாதவனாக காரின் பின்புறமும் முன்புறமும் ஓடிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் உள்ளே வருவதற்கான எந்தவித முயற்சியையும் எடுக்கவில்லை என்பதை பார்த்து அவளுடைய  அந்த இரவு அவளிற்கு நரகமாக்கிக் கொண்டிருப்பதை எண்ணி வருந்தினாள். சில பல நிமிடத் துளிகள் நீடித்தன…

வந்தவனும் சுமதியை விட்டு விட்டு, காருக்குள் இருக்கும் போன், பணம், நகைகள் போன்றவற்றை எடுத்துக் கொண்டு இறங்கினான். போகும்போது முயலையும், எடுத்துக்கொண்டு போகின்றான். இறந்த முயலைக் எடுத்து, தோளின் மேலே போட்டு, நடைபோட்டு சென்றான் அந்த முரடன். நடப்பவற்றை அவதானித்தபடி இருந்த சுதர்சன், உடனடியாக செயற்பட ஆரம்பித்தான். காரினுள்ளே வந்து இருந்தவண்ணம், மனைவியை பார்த்தான்.

அவள் ஆடைகளை சரி செய்த வண்ணம், அழுதபடி இருந்ததைப் பார்த்து, “என்ன நடந்தது என்று?” கரகரப்பான குரலில் கணவன் கேட்டதைப் பார்த்து சுமதி திகைத்துப் போனாள். “எப்படி இருக்கின்றாய்? என்று கேட்பீர்கள் என்று நினைத்தேன். ஏன் ஒரு மாதிரியாக கதைக்கிறீங்க?” என்று சுமதி கேட்டாள் “அது இருக்கட்டும், இங்க இதுவரைக்கும் என்ன நடந்தது?” என்று குற்றம் சாட்டுவதைப்போல் சுதர்சன் அவளைப் பார்த்து கேட்டான். “ஏன் உங்களுக்கு ஏதும் தெரியாதா?” பதிலுக்கு அவளும் வினாவினாள். கோபத்தின் உச்சிக்கே போய்விட்டான் சுதர்சன் “நான் ஆம்பிள அப்படித்தான் கேட்பன், கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொல்லு!” திகைத்துப் போனாள் சுமதி நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்து, “ஆம்பிளையா? உங்கள் ஆம்பள தனத்தை வந்த முரடனிடம் ஏன் காட்டவில்லை? அந்த மனிதனின் முகத்தில் நான் என் நகத்தால் கீறியபோது, அவன் ரத்தத்தைத் துடைத்துவிட்டு பின், என்னை அடித்தான். அப்போது இந்த ஆம்பளையின் கைகள் எனக்கு உதவிக்கு வரும் என்று எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் நீங்க எந்த முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. என் உயிர் காதலி, என் உயிர் காதலி, என்று சொல்லுவீங்களே? அந்த காதல் செத்துவிட்டதா? ஆனால் இப்போ உங்க மேல வைத்த நம்பிக்கை மட்டுமல்ல, உங்கள் மேல் வைத்த காதலும் செத்துவிட்டது!” என்று சொல்லிவிட்டு காரை விட்டு இறங்கி விட்டாள்.

“சுமதி” என அழைக்க எண்ணிய சுதர்சன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டான். நான் ஆம்பிள, லேசுல பணிந்து போகக் கூடாது. எவ்வளவு நேரம் வெளியில குளிரில் நிற்பாள்? தானாக வருவாள் என்று எண்ணினான். ஆனால் எதிர்ப்பக்கம் இருந்து வந்த பஸ்சை மறித்து, அதில் அவள் ஏறி சென்று விட்டாள். தப்பு செய்து விட்டேனோ? என எண்ணிய படி, அவன் காரை ஸ்டார்ட் செய்தான்.  காரும் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. அவனுடைய வாழ்வும் அதே இடத்தில் நின்று விட்டது.

சுதர்சனின் வாழ்வும் காரும் நடுத்தெருவில் நின்றது. கணவனை திரும்பிக்கூட பார்க்காமல், அவள் சென்று கொண்டே இருந்தாள். வாழ்க்கையில் காதல் மட்டுமல்ல ஆணித்தரமான நம்பிக்கையும் தேவை என்பதை சுதர்சன் அன்று புரிந்தானோ? இல்லையோ? வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் நீங்கள் புரிந்துகொண்டீர்கள் என்றால் உங்களுடைய வாழ்க்கை வசந்தமாக இருக்கும்.

எழுத்து,
மங்கை அரசி.

தனிமைப்படுத்தப்பட்டேன்

எவ்வளவு நேரம் தான் ஜன்னல் ஊடாக வெளி நிலத்தை பார்ப்பது? வெறிச்சோடிய வீதி, வாகன ஓட்டமில்லாது இரைச்சலும் இல்லை. எந்த நேரத்திலாவது ஒன்றிரண்டு வாகனம் ஓடினாலும் வீதியில் நிசப்தம் குடிகொண்டிருந்தது. காக்கை குருவிகள் மட்டும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக பறந்தன. சலிப்புடன் ஜன்னலை விட்டு வீட்டினுள் வந்து புத்தகங்களை புரட்டினேன், ஏற்கனவே படித்த புத்தகங்கள் தான் அவை. பத்திரிகையை விரித்தேன் நான் வாசிக்காத வரிகள் எதுவும் இல்லை. திரும்பவும் ஜன்னல் ஊடாக நோட்டமிட்டேன், மாலை நேரத்தில் பந்து விளையாடும் பையன்கள் வரவே இல்லை, காலையில் பத்திரிகையை போட்ட பையனை நான் ஆசையோடு பார்த்ததை நினைவு கூர்ந்தேன். காதலிக்க தொடங்கினாள் தபால்காரன் தெய்வம் ஆகிவிடுவான், என பாடிய புலவர், அனுபவித்துத்தான் பாடியிருப்பார். கொரோனா வந்ததனால் பத்திரிகை போடுபவன் தெய்வமாக தான் தெரிகின்றான். மனதில் ஓடிய எண்ணங்கள் வாயை மெதுவாக சிரிக்க செய்தன, நல்ல நகைச்சுவை தான் இந்த தனிமைச்சிறையிலும் வருது. ரணகளத்திலும் ஒரு குதூகலம். ஒரு கண நேரம் மகிழ்ச்சிதான் திரும்பவும் மனம் சலித்துக் கொண்டது. மனிதர்களைப் பார்க்க ஆசையாய் இருந்தது ஆனால். 

நான் தனி அறையில் இருக்கின்றேன் என்னுடைய உணவு தேவைகள் உள் ஜன்னல் ஊடாக நிறைவேறியது. இயற்கை உபாதைக்கு அறையுடன் சேர்ந்த குளியலறை உள்ளது. என்னுடைய அறையில் சகல வசதிகளும் உள்ளன. ஆனால் வெறுமையாக உணர்கின்றேன்.   வீட்டுச் சிறை என்பது  இதுதானா? நான் எந்த தவறும் செய்யவில்லை. ஊர் சுற்றிப் பார்க்க அண்டைய நாடு சென்று திரும்பியதனால் எனக்கு இந்த நிலை.

எழுந்து போய் டிவியை முறுக்கினேன், கொரோனா என்றுதான் டிவி சொல்லிக்கொண்டிருந்தது டிவியை நிறுத்தி கம்ப்யூட்டரை இயக்கினேன் அங்கேயும் கொரோனா செய்திதான் எல்லாம் எதிர்மறைச் செய்திகள் மொபைல் போனை எடுத்தேன் என்னுடன் கதைத்த அத்தனை நண்பர்களும் கொரோனாவின் கோரத்தாண்டவத்தை திரும்பத் திரும்பக் கூறினார். மன அழுத்தம் வேகமாக இருந்தது. மாடியில் இருந்து குதித்து விடலாமா, என நினைத்தேன் ஆனால் அறைக்கு வெளியில் போக வழியில்லை. திரும்பவும் ஜன்னலோரம் வந்தேன் எதிர் வீட்டு ஜன்னலில் ஒரு பூஞ்சிட்டு, எனக்கு கை காட்டியது. நானும் ஆர்வமுடன் கை காட்டினேன். என்னுடன் வரும்படி சைகை காட்டினேன். குழந்தை மறுப்பு தெரிவித்த படி உள்ளே ஓடி விட்டது.

தொடர்ந்து வீதியை நோக்கியவண்ணம் நின்றேன். வீதியில் வாகன சத்தம் கேட்டது, வாகனம் நிறுத்தப்பட்டது, அதிலிருந்து ஒரு மனிதன் இறங்கினான், ஆச்சரியப்பட்டுப் போனேன். வேற்றுகிரகவாசியோ! என அவருடைய செய்கையை கவனித்த பின் வாய்விட்டு சிரித்து விட்டேன். முதலில் முகக் கவசத்தை கழட்டினார், பின் தலையில் இருந்து கால்வரை போடப்பட்டிருந்த உடையையும் கழட்டினார், கழட்டிய உடைகளை ஒரு பிளாஸ்டிக் பையினுள் போட்டுக் காருக்குள் வைத்து விட்டார். காலில் உள்ள சப்பாத்துக்களை ஏற்கனவே கழட்டி விட்டார். காலில் செருப்பு அணிந்தபடி நிமிர்ந்தார். அவரை பார்த்த நான், அட நம்ம வைத்தியர் தம்பி. என மெதுவாக சொல்லிக் கொண்டேன். வீட்டின் அழைப்பு மணியை அழுத்திவிட்டு திரும்பிவந்து தூரமாக நின்றார். உள்ளிருந்து யாரோ கதவைத் திறந்தபோது, உள்ளே சென்று குளியல் அறைக்குள் நுழைந்து விட்டார் என நான் கணித்துக் கொண்டேன். குளியலறையில் வெளிச்சம் பாய்ச்சப்பட்டதனால், என் அனுமானம் சரியாக இருந்தது. வெறும் கண்ணுக்குத் தெரியாத கொரோனாவால், சகல வல்லமையும் பொருந்திய மனித உலகமே பயந்து நடுங்குவது வேடிக்கையாகத்தான் இருந்தாலும். தவிர்க்க முடியாத செயல் இது. பூமிப்பந்தில் உள்ளவர்களின் சிந்தனைகள் எல்லாம் கொரோனா என்று ஓடுகின்றது. கொரோனா நோயை எப்படி ஒழிப்பது? கொரோனா நோயை எப்படி சுகப்படுத்துவது? கொரோனாவிலிருந்து இறந்தவர்களை எப்படி அடக்கம் செய்வது? என்பவையே மனித மூளையின்  தேடுதலாக இன்று உள்ளது. உலகமே இன்று ஒரு நேர்கோட்டில் இயங்குகின்றது

எப்படியான உணவு வந்தாலும் நான் உண்பேன், குறை ஏதும் சொல்ல மாட்டேன். இருமல், தும்மல், மூக்கு கூட சிந்தாமல் என்னைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்துள்ளேன். மேற்படி விடயம் நடந்துவிட்டால் நோயாளி என கருதி என் சிறை காலம் கூடிவிடலாம். 14 நாட்கள் எப்போது தீரும்? என்று நான் கை விரல்களில் எண்ணி களைத்துப் போய்விட்டேன் நாட்கள் மட்டும் ஊரவில்லை, மணித்தியாலங்கள் நிமிடங்கள் கூட நகர்வதில் சோம்பல்.

வாகன நெரிசலும், இரைச்சல் சத்தம், வெயில் சூடு, என எதை எதையெல்லாம் வெறுப்பாய் நோக்கினோமோ! அவையெல்லாம் வேண்டும் போல் உள்ளது. எனக்கு சாப்பாடு வரும் போது சோப்பு கட்டியும் உடன் சேர்ந்து வருகிது. சோப்புப் போட்டுக் கை கழுவி கழுவி கைரேகையும் அழிஞ்சு போச்சு. கை கழுவுவதற்காக குளியலறைக்கு நடப்பதுவே என்னுடைய நாளாந்த உடற்பயிற்சியானது சீனாக்காரன் சாப்பிட்டதற்கு நான் கைகழுவுகின்றேன்? என்று பாடிப்பாடி நேரத்தை ஓட்டிக் கொண்டு இருக்கின்றேன்

எழுத்து,
மங்கை அரசி.